Bir kadın ağlıyordu,simsiyah saçları gölgeliyordu güzel yüzünü artık tek tek gümüş teller siyah saçlarının arasında yer etmeye başlamıştı,odanın içinde hafiften bir şarkı duyuluyordu"ben seni unutmak için sevmedim"diye kadının adı denizdi ve bu oda onun mabediydi,Yıllardır kasımın onsekizinde bu odaya kapanır,artık silikleşmeye başlamış hatıralarına ağıt yakardı,deniz acıklı bir aşk öyküsünden geriye saramış bir resim ve mektuplar kalmıştı geriye aslında onlardı bu hayata tutunmasını sağlayan , yıllardır güldüğünü duyan olmamıştı.Yüzünde derin bir keder vardı asla silemediği , sene 1985 te yollamıştı sevdiği adamı askere umuttu adı terminalde kalkan trene el sallamıştı deniz ve umut bağırmıştı "Beni bekle döneceğim " diye bu son görüşüydü umutu denizin sonrası karanlıktı on sekiz kasımda gelen,acı bir telefon alt üst etmişti hayatını şehit olmuştu umut gençliğinin baharında , ölmeyi düşündü deniz günlerce kimseyle tek kelime dahi konuşmadan ama bir söz vermişti sevdiği adama bekliycem seni diye ve bekliyordu onun almaya gelmesini.
|
