Akşam saatleri...Günün bu saatleri çalışanlar için hep
civcivli geçer.Herkesin içinde evine ulaşma arzusu,metroya
koşuşturuyorlar.
Metro her zaman ki gibi, tıkabasa dolu.Oturanlar,ayakta
bekleyenler var.Herkes pek suskundu.Neredeyse hiç
kimse konuşmuyordu.
Bu suskunlugu gür bir erkek sesi, bir bıcak
gibikesiyordu.Herkes konuşan adama odaklanmıştı.Adamı başta aşagı
süzdüm:Siyah, ütülü pantolonunu tutan kemer, göbeginin altına
düşmüştü.Gömlegi gayet temiz görünüyordu.Siyah güneş gözlükleri ve ufak
ajandası koltugunun altında duruyordu.
Çok bilmiş sesiyle:"Kızım kalksana yaşlı bayan otursun.
Gencsin,dirençlisin ayakta gidiver."dedi.
Genç kız kalabalıgın arasındanbaşını uzattı,adama
şöyle bir baktı.Sonra utanır gibi başını geri çekti.Genc kızın,uzun
dümdüz siyah sacları, güneşte parlıyordu.Siyah kenarlı ince gözlükleri,
temiz yüzüne çok yakışıyordu.
Adam laflarının dikkate alınmadıgını görünce biraz
sinirli,biraz da sitemkar sesiyle:"görüyorsunuz degil mi?Şimdiki genclerde
hiç saygı kalmamış."dedi.
Konuşurken kızı görmüyordu,zaten kız da
oturdugu yerde büzülüp duruyordu.
Bir süre sonra adam tekrar konuşmaya
başladı.Bu kez sözleri daha sert ve tehdit içeriyordu.
Aralarından orta yaşlı bir adam araya girmek
istedi.Ylnız genc kız "konuşma" der gibi kolundan tutup,gözlerine
baktı.
Sonra metro durdu.Son duraktı.Herkes
iniyordu.Ancak yolculuk boyunca konuşan adam kızarıp,yüzünü gizlemeye
başladı.
Kapıya baktım.Genc kız dışarı cıkıyordu.yanında
birileri vardı:O, babası ve tekerlekli sandalyesi?
|
